به یاد امید محرومان، از علی رضا حکمتی، غزلی مهدوی به عاشقان منجی تقدیم می کنم.

ای جنگل نیایش های بارانی!
ای وسعت سبز پر از عطر غزل خوانی!

تا کی نمی آیی و می ماند دو دست من
در ارتفاع سقف های سرد و سیمانی

تا کی نمی آیی، نمی آیی، نمی آیی
سمت من این، خاکی ترین رو به ویرانی

در حسرت دیدار تو، ما از عطش مردیم
در کوچه های حسرت و افسوس و حیرانی

با یاد تو، ای انتظار سال های دور!
طی می شود ابری ترین فصل زمستانی

یک شب قنوت خیس چشمم را اجابت کن
ای جنگل سبز نیایش های بارانی!

او با ماست، از ماست و به خاطر ماست که اين همه سال هاي رنج و فراق را تحمل مي کند. بيا و ذره اي با خلوص از او ياد و براي آساني فرجش دعا کن.