به یاد امید محرومان، از علی رضا حکمتی، غزلی مهدوی به عاشقان منجی تقدیم می کنم.

ای جنگل نیایش های بارانی!
ای وسعت سبز پر از عطر غزل خوانی!

تا کی نمی آیی و می ماند دو دست من
در ارتفاع سقف های سرد و سیمانی

تا کی نمی آیی، نمی آیی، نمی آیی
سمت من این، خاکی ترین رو به ویرانی

در حسرت دیدار تو، ما از عطش مردیم
در کوچه های حسرت و افسوس و حیرانی

با یاد تو، ای انتظار سال های دور!
طی می شود ابری ترین فصل زمستانی

یک شب قنوت خیس چشمم را اجابت کن
ای جنگل سبز نیایش های بارانی!

او با ماست، از ماست و به خاطر ماست که اين همه سال هاي رنج و فراق را تحمل مي کند. بيا و ذره اي با خلوص از او ياد و براي آساني فرجش دعا کن. 

سلام بر اربعین!

سلام بر ستاره‏های سوخته بر اندام دشت!

سلام بر بدن‏های چاک چاک!

سلام بر خورشیدهای بر نیزه!

سلام بر مظلومیت بر خاک مانده.

سلام بر اربعین!

سلام بر لحظه‏های غریب وصال!

سلام بر لحظه‏ای که تو را از عطر خوش بهشتی‏ات باز شناختم!

سلام بر پیراهنی که بوی غربت مادر را می‏دهد!

سلام بر اجساد مطهری که غریب، بر خاک رها شدند!

سلام بر حنجره خشک و تشنه علی اصغر!

سلام بر خیمه‏های سوخته، بر بدن‏های جدا شده از سر، معصومیت خاکستر شده، سلام بر تو برادر!

چهل وادی دویدم منازل صبر را.

چهل وادی کشیدم بر دوش خود رنج را.

چهل وادی فرو خوردم بغض را.

چهل وادی ویران شدم در خویشتن؛

خراب گشتم برادر، در خرابه‏های شام.

فرو ریختم برادر، در گریه‏های شبانه سه ساله.

زینت پدر را زیر خنده‏های خویش به تاراج بردند.

حرمت فرزندانت را نادیده گرفتند.

چهل وادی صبر کردم، برادر! صبر کردم؛ صبری جمیل برادر؛ «ما رأیت إلاّ جمیلا».

پروانه‏سان سوختم بر گرد خیمه سجاد.

شعله‏ها را درآویختم تا جگرگوشه‏ات را از هیمه آتش بیرون کشیدم.

ذره ذره آب شدم تا کودک هراسانت را از تاریکی‏ها بیرون کشیدم.

هزاران بار مرگ چشیدم تا ضجه‏های داغ‏دیده طفلان را آرام کردم.

هزاران بار بغض فرو خوردم تا از پس دروازه‏های نامردی گذشتم.

ایستادم، برادر؛ همان‏گونه که سزاوار خواهر چون تویی است.

ایستادم؛ سربلند، در اوج شکستگی.

ایستادم و یک به یک پرده‏های نیرنگشان را چون تار عنکبوتی سست، پاره کردم.

ایستادم و مصیبت حنجره‏های خشک را به گوش‏های غفلت‏زده رساندم. ایستادم و چشم‏های کور را به سوختگی خیام، باز کردم.

ایستادم و انگشت‏های ظلم را در جام‏های به خون آلوده شکستم.

چه کسی می‏توانست بعد از این همه رسوایی، صدای حقیقت را بر خاک ترک‏خورده کربلا نشنود؟!

چه کسی می‏توانست بعد از این رسوایی تظلم را نبیند؟! چه کسی می‏توانست بعد از این، مظلومیت تو را انکار کند؟! من آمدم برادر؛ با یک دنیا حرف‏های ناگفته، با کمری شکسته و گیسوانی به سپیدی نشسته.

من آمدم؛ با دلی داغ‏دیده و اندوهی فراوان و با قلبی سوخته.

حالا منم و تو و رنج چهل روز اسارت که بیش از چهل سال، مرا در هم شکست.

آرام بخواب، برادر! در آرامشی ابدی که خون سرخ تو و یارانت، تا قیامت بر صحنه تاریخ نقش بسته است.

مهم ترین دلیل بزرگداشت اربعین

مهم ترین دلیل بزرگداشت اربعین سیدالشهدا(علیه السلام) روایت مرسله ای از امام عسکری(علیه السلام)است که فرموده است: نشانه های مؤمن، پنج چیز است که یکی از آن ها زیارت اربعین است.3 افزون بر این، امام صادق(علیه السلام)زیارت اربعین را به صفوان بن مهران جمّال تعلیم داده است که در آن به بزرگداشت اربعین تصریح شده است.1

اما درباره منشأ اهمیت اربعین در منابع کهن شیعه، باید گفت که به این روز از دو جهت توجه شده است:

یکی از جهت بازگشت اسرا از شام به مدینه و دیگری به سبب زیارت قبر سیدالشهدا(علیه السلام) توسط جابر بن عبدالله انصاری، یکی از اصحاب برجسته رسول خدا(صلی الله علیه وآله) و امیرالمؤمنین(علیه السلام).

شیخ مفید، شیخ طوسی و علامة حلّی(قدس سره) در این باره می نویسند:

روز بیستم صفر روزی است که حرم امام حسین(علیه السلام) از شام به سوی مدینه بازگشتند. هم چنین در این روز، جابر بن عبدالله انصاری، صحابی رسول خدا(صلی الله علیه وآله) برای زیارت امام حسین(علیه السلام) از مدینه به کربلا آمد و او اولین کسی بود که قبر امام حسین(علیه السلام) را زیارت کرد.2

در واپسین دقایق غروب آخرین روز ماه محرم، هلال ماه صفرالمظفر در آسمان پدیدار مى گردد و فرا رسیدن این ماه ظفرمند را به جهانیان مژده مى دهد.

قاتل واقعی امام حسین علیه السلام

امام جمعه مشهد: آيت‌الله احمد علم‌الهدي دوشنبه‌شب همزمان با ايام سوگواري امام حسين(ع) در رواق امام‌خميني(ره) حرم رضوي گفت:

امروزه نگرش ما به واقعه عاشورا و امام حسين(ع)، نگرشي عاطفي و بر مبناي احساسات است.
وي به بررسي شرايط و موقعيت فرهنگي مردم زمان امام حسين(ع) اشاره كرد و گفت: حاكمان عصر امام حسين(ع) با رذالت و پستي خود و دادن وعده‌هايي توانستند مردم عادي را عليه سپاه امام حسين (ع) بشورانند.
عضو خبرگان رهبري به تحليل چگونگي تبديل جامعه تربيت ‌يافته پيغمبر (ص) به چنين جامعه پستي پرداخت و افزود: از آنجا كه رهبري در ساختار جامعه نقش مهمي دارد، پس از رحلت پيامبر(ص) انحراف رهبري حاكماني نالايق باعث شد، جامعه اسلامي ماهيت اصيل و خدايي خود را از دست بدهد.
وي اضافه كرد: در واقع، رهبري قدرت اين را دارد كه مردم را به سمت آمال و اهداف خود سوق دهد و اگر رهبري جامعه‌اي منحرف شود، آن جامعه نيز منحرف خواهد شد.
علم‌الهدي خاطرنشان كرد: در چنين شرايطي، توده‌اي از مردم شاهد قدرت يافتن افرادي بودند كه همواره پيامبر (ص) را در سختي‌ها و جنگ‌ها همراهي مي‌كردند.

بدين ترتيب، هدف عمده امام حسين(ع) در واقعه عاشورا تغيير حكومت نبود، بلكه برگرداندن جامعه تحريف شده تنزل يافته آن عصر به جامعه‌اي تربيت يافته و هدفمند بود.
رئيس ستاد احياي امر به معروف و نهي از منكر استان،‌ با تأكيد بر الگو قرار دادن منطق و رفتار حماسه‌سازان عاشورايي گفت: در مكتب امام‌حسين(ع) انسان‌هايي معادباور، ولايتمدار، متقي و ديندار پرورش يافتند كه اگر آنها نبودند، اثري از اسلام ناب باقي نمي‌ماند.
علم‌الهدي افزود: اگر ما حوزه معرفتي خود را نسبت به امام حسين(ع) و يارانش گسترش دهيم، وقتي ذكر مصيبت اباعبدالله‌الحسين(ع) را مي‌شنويم، ديگر تصويري از سيما و ظاهر آنها را تجسم نخواهيم كرد، بلكه منطق، اخلاق و فضيلت‌هاي پيغمبر (ص) را در قالب عاشوراييان خواهيم يافت.

بخشي از بيانات بنيانگذار كبير انقلاب اسلامي و مقام معظم رهبري در خصوص پيام‌هاي عاشورا

مقام معظم رهبري مي‌فرمايند: مرحوم شهيد مطهرى، سالها قبل از انقلاب در اين حسينيه ارشاد، قريب به اين مضمون فرياد مى‏كشيد كه والله بدانيد شمر، امروز - اسم نخست‏وزير آن روز اسرائيل (صهيونيست) را مى‏آورد - او است. واقع قضيه هم همين است.

برای مشاهده کامل متن به ادامه مطلب مراجعه کنید

شهادت مجمد بن عبدالله جعفر بن ابیطالب

«عون» پسر «عبدالله جعفر بن طیار» و مادرش زینب کبری علیهاالسلام، دختر امیرمؤمنان علیه السلام است. سیره‌نویسان نوشته‌اند: وقتی امام حسین (علیه السلام) از مکه خارج شد، عبدالله بن جعفر نامه‌ای را برای امام ارسال داشت که در آن از امام درخواست کرده بود که از عزم خود باز گردد.

به ادامه مطلب مراجعه کنید

 سخنرانى امام حسين عليه السّلام در مكّه 

چنين روايت شده هنگامى كه آن حضرت عزيمت مسافرت عراق داشت برخاست و خطبه اى انشاء فرمود و پس از آنكه خداوند وَدُود را ستايش ‍ نمود و ثناى جميل بر حضرت ختمى مرتبت سرود، چنين فرمود كه به قلم تقدير كشيده شد خط مرگ بر فرزندان آدم چون گردنبندى بر گردن مه وشان سيمين كه بدان زينت افزايند و چه بسيار مشتاقم به ديدار ياران ديرين كه از اين دار فنا رستند و از اين دام بلا جستند چون اشتياق يعقوب به ديدار يوسف عليهماالسّلام و خداى U زمينى از براى من اختيار فرموده فيما بين سرزمين « نواويس » و « كربلا » كه به ناچار ديدار آن خواهم نمود. گويا مى بينم كه گرگان بيابان يعنى اَشْقياى كوفه ، اعضاى مرا پاره پاره مى كنند كه شكم هاى گرسنه و مَشكهاى تهى خود را از آن انباشته دارند. فرارى از قضاى الهى نيست و نه از سرنوشت حق گريزى . آنچه خداى U بر آن خشنود است ، خشنودى ما در آن است . شكيباى بلاى حق هستيم و صابر بر قضاهاى او؛ پس اجر صابران به ما خواهد بخشيد و پاره تن رسول صلّى اللّه عليه و آله از او جدايى ندارد؛ پس رفتار ما بر طريقه اوست و پاره هاى تن او در رياض قُدس مجتمع خواهند گرديد تا بدين واسطه چشمان رسول صلّى اللّه عليه و آله روشن شود و خدا به وعده خويش به رسولش ، وفا كند. هر كس را كه عزم جان نثارى است و خون خود را در راه دوستى ما خواهد ريخت ، بايدش كه آماده سفر شود؛ زيرا كه من بامداد فردا روانه خواهم شد به سوى عراق ، ان شاء اللّه (13) .

به ادامه مطلب مراجعه کنید